od Akapitu

Pamiętam dzień, w którym dowiedziałam się, że noszę Cię pod sercem. Świat wokół się nie zmienił, ale ja już wiedziałam, że wszystko się zmieniło. Jeszcze Cię nie znałam, a już kochałam – bezwarunkowo i bezgranicznie.

Czekałam na Ciebie z mieszaniną strachu i zachwytu. A kiedy przyszłaś na świat – taka cichutka, maleńka, z dłońmi zaciśniętymi w piąstki – poczułam, że jestem świadkiem cudu i że jesteś kimś wyjątkowym.

Twoje dzieciństwo przewija mi się w głowie jak film – urywki kadrów, w których zawsze byłaś obecna. Małe stópki rozpryskujące wodę w kałużach, włosy w nieładzie, oczy chłonące świat jak gąbka. Miałaś w sobie niezwykły upór i czułość, jakbyś chciała ten świat objąć ramionami i przytulić, nawet jeśli nie zawsze był przyjazny.

Byłaś dziewczynką, która kochała najmocniej. Swoją miłość do mnie rysowałaś na kartkach. Obdarowywałaś mnie obrazkami, które nieraz były krzywe i niedoskonałe, ale dla mnie najpiękniejsze na świecie. Pisałaś na nich swoją małą rączką: „Kocham Cię mamo”. Do dziś je przechowuję jak najcenniejsze skarby.

Od dziecka byłaś tą, która starała się ratować cały świat. Tą, która zawsze miała w ramionach jakieś zwierzę. Kochałaś je od najmłodszych lat. W naszym domu nieustannie ktoś merdał ogonem, ćwierkał, mruczał lub potrzebował ratunku. Ciągle znosiłaś jakieś istoty – chore, porzucone, zagubione. Nieraz bywało, że nie dotarłaś do szkoły, bo po drodze znalazłaś ptaszka ze złamanym skrzydełkiem. Znikałaś w krzakach z pudełkiem, a wracałaś spóźniona, ale z oczami pełnymi ognia i sercem jeszcze większym niż wcześniej.

Pamiętam dzień, kiedy z okna czwartego piętra spadł kot Twojej koleżanki. Byłaś wtedy małą dziewczynką, a jednak bez wahania pobiegłaś i złapałaś go w locie. Cała sytuacja była niebezpieczna, a Ty byłaś taka drobna, a jednak tak odważna. Kot wyszedł bez szwanku, a ja patrzyłam, jak potrafisz łączyć wrażliwość z niesamowitą odwagą – cechą, która pozostała z Tobą na zawsze.

Dziś jesteś kobietą. Żoną. Mamą. A w Twoim domu nadal rozbrzmiewają różne głosy: szczekania, miauki, stukanie pazurków po podłodze. Małe domowe zoo – nie z obowiązku, tylko z miłości. Każdy tam ma swoje bezpieczne miejsce jak kiedyś u nas. Bo gdzie Ty jesteś, tam jest bezpiecznie i dobrze. I do tej pory nie przestałaś być tą, która reaguje. Gdy na ulicy pojawia się wystraszony pies, potrafisz zatrzymać ruch na skrzyżowaniu, bo jego bezpieczeństwo jest dla Ciebie ważne tak samo, jak kiedyś tego spadającego kota.

I choć czasem patrzę na Ciebie z niedowierzaniem, że już nie muszę zawiązywać Ci bucików, pilnować godziny powrotu czy głaskać po głowie, gdy gorączkujesz – to w środku… nadal widzę tamtą małą dziewczynkę.

Zachowałaś swoją miękkość i siłę. Dajesz światu to, co najcenniejsze – ciepło, obecność, uwagę.

Wiesz, że „dumna” to za małe słowo? Jestem poruszona Twoim istnieniem każdego dnia.

I tylko czasem, gdy Cię obserwuję, łapie się na tym, że znów widzę te małe piąstki. Już nie zaciśnięte, ale otwarte i gotowe, by trzymać życie. Swoje i tych, których kochasz.

Taka byłaś od zawsze. Tylko teraz świat widzi to, co ja wiedziałam od początku.

W dniu Twoich urodzin chcę Ci powiedzieć, że jestem dumna z każdej chwili, każdej decyzji, którą podjęłaś i drogi, którą podążasz. Twoja obecność w moim życiu jest darem, który nieustannie mnie wzrusza i uczy, jak piękne jest macierzyństwo, miłość i życie samo w sobie.

Jesteś i zawsze byłaś wyjątkowa i chcę, żebyś nigdy o tym nie zapomniała.

Kocham Cię,

Mama

PS. Wiem, że te słowa są bardzo osobiste, ale postanowiłam je upublicznić. Chcę, by inni mogli zobaczyć to, co ja wiem od zawsze – jak pięknym jesteś człowiekiem. I że miałam szczęście mieć w tym, choć mały udział.