od Akapitu

Człowiek ma w sobie potencjał do tworzenia cudów – a jednak tak często wybiera niszczenie.

Zamiast dzielić się chlebem – dzielimy się na obozy.
Zamiast budować mosty – stawiamy mury.
Zamiast kochać – rywalizujemy, osądzamy, krzyczymy.

Mamy:
• błyskawiczne łącza – ale powolne rozmowy,
• tysiące „znajomych” w mediach społecznościowych – ale niewielu bliskich ludzi,
• algorytmy, które wiedzą, co lubimy, zanim my to wiemy – ale nie wiedzą, czego nam brakuje, gdy patrzymy w sufit w środku nocy.
Mamy też:
• wojny – bo łatwiej nienawidzić, niż spróbować się zrozumieć,
• pazerność – bo ktoś wmówił nam, że zawsze mamy za mało, jeśli nie mamy więcej,
• konsumpcjonizm – bo duszę zastąpiliśmy marką, a ciszę reklamą,
• egoizm – bo świat mówi: „patrz tylko na siebie, reszta to konkurencja”,
• hipokryzję – bo łatwiej grać rolę niż być sobą, zwłaszcza gdy bycie sobą wymaga odwagi.

To rany świata. Widzę je wyraźnie. I wiem, że takich jak ja jest więcej. Takich, którzy często czują ból tam, gdzie inni odwracają wzrok albo bezrefleksyjnie się do tego przyzwyczajają. Takich, którzy się nie godzą na bylejakość, na krzywdę, na chłód. Ludzi, którzy wciąż wierzą, że można żyć inaczej – nawet jeśli w małej skali. Ludzi, którzy czują, pytają, zatrzymują się i mają odwagę powiedzieć: „To mnie przeraża”.
Czasem zmiana świata zaczyna się od jednego człowieka, który nie chce już udawać, że wszystko jest w porządku.

Może właśnie Ty jesteś takim człowiekiem?