od Akapitu

Są dni, które, choć trzymasz w dłoniach, to wydają Ci się kruche jak porcelana. Jeszcze rano próbowałeś utrzymać ich kształt, ale każda myśl, każdy oddech rozsypują je na drobne kawałki. I choć bardzo chciałbyś znaleźć w tym sens, czasem nie ma żadnego – tylko echo dawnych prób i pytanie: po co właściwie?

Wciąż próbujesz odszukać w tym wszystkim ukryty sens. Czasem odnajdujesz go w drobiazgach – w kubku herbaty, który parzy dłonie, ale przypomina, że jeszcze coś czujesz; w muzyce, która przez chwilę porządkuje myśli; w słowach – swoich lub cudzych – które nie naprawiają niczego, ale przynajmniej nazywają to, co boli. Pisanie, czytanie, milczenie – każdy z tych gestów bywa małym kołem ratunkowym.

Świat nie zatrzymuje się, kiedy komuś pęka serce. Autobusy odjeżdżają o tej samej godzinie, ktoś w sklepie wciąż pyta o paragon, a słońce świeci tak, jakby nic się nie stało. W tej obojętności jest coś okrutnego, ale też coś nieuchronnie prawdziwego – życie nie zna litości, lecz daje czas. A czas, choć nie leczy, pozwala nauczyć się oddychać z nową blizną.

Sens nie zawsze wraca z wielkim hukiem. Częściej przychodzi po cichu, ukryty w czymś zwykłym: w porannym świetle, które wpada przez okno, w chwilach, które przepływają niepostrzeżenie, w świadomości, że można jeszcze raz spróbować – nie dlatego, że ma się siłę, tylko dlatego, że mimo wszystko się jest.

Gdyby to była bajka, teraz pojawiłby się czar, zaklęcie albo rycerz na białym koniu. Ktoś przyniósłby sens w dłoniach i powiedział: już możesz odpocząć. Ale to nie bajka. To życie – trochę poszarpane, trochę nieme, czasem nie do zniesienia, a jednak Twoje. I może właśnie w tym, że codziennie próbujesz podnieść się z nieidealnej ziemi, jest coś w rodzaju cichego zaklęcia. Nie takiego, które odmienia świat, ale takiego, które pozwala go choć przez chwilę unieść.