od Akapitu

W sobotni wieczór postanowiłam nadrobić blogowe zaległości. Pisałam komentarze u innych, odpowiadałam na opinie pod własnymi tekstami – jednym słowem, pełne zanurzenie w rozmowie.
Wieczór minął szybko, a ja z satysfakcją pomyślałam: Dobra robota, wszystko odpisane.

Następnego dnia zaglądam na bloga – nowy komentarz!
Autor: Anonim.
Treść: sensowna, życzliwa, na końcu żółte serduszko.

No, myślę sobie, jak miło, zatwierdzam! I jeszcze odpiszę, bo przecież warto podtrzymać kontakt z czytelnikami.

Napisałam odpowiedź i poszłam do swoich zajęć.
Minęło trochę czasu – kilka godzin, może pół dnia – zanim coś zaczęło mnie uwierać. Skądś znam te słowa, ten sposób budowania zdań, nawet to żółte serduszko na końcu…

I wtedy mnie olśniło.
To mój własny komentarz, który napisałam poprzedniego wieczoru – tylko że zamiast kliknąć „Odpowiedz”, wcisnęłam „Dodaj komentarz”.
Krótko mówiąc: Anonimem byłam ja sama.

Pierwszy odruch? Usunąć, zanim ktokolwiek zauważy.
Jednak po chwili pomyślałam, że zostawię. Niech będzie moją „ścianą wstydu” – przypomnieniem, że czasem warto uważniej klikać.

Poza tym… jest w tym coś krzepiącego.
W końcu polubiłam własną opinię i zgodziłam się sama ze sobą. To chyba nie najgorszy błąd, prawda?

A Wy?
Mieliście kiedyś takie sytuacje, że najpierw byliście zażenowani, a potem już tylko mogliście się z siebie śmiać?