od Akapitu

Już drugi tydzień jestem w trybie codziennego pisania. Zazwyczaj tematy same przychodzą – z rozmowy, z przypadkowego zdania, z obserwacji, z jakiegoś drobiazgu, który utkwi w głowie i domaga się słów. A dziś… nic. Pustka.

Pomyślałam więc: sprawdzę, jakie nietypowe święto przypada dzisiaj. Może to mnie zainspiruje. No i trafiłam. Święto Spódnicy. I… Święto Napojów Wyskokowych!

„Sam tego chciałeś, Grzegorzu Dyndało!” – skarciłam siebie w myślach.
Trudno. Skoro słowo się rzekło, to słowa trzeba dotrzymać. Próbowałam połączyć jedno z drugim, ale nijak nie chciało się powiązać. Spódnica i alkohol – duet, który nie ma wspólnego mianownika. No, chyba żeby liczyć jakąś kontrabandę przemycaną pod spódnicą w latach osiemdziesiątych. Wtedy wszystko nabiera sensu: peron, pociąg… powiedzmy do Gdyni, torba w kratkę i kobieta, która udaje, że to tylko zgrzewka kompotu dla cioci z Helu. A pod kiecką – płynne złoto tamtych czasów.

Albo film o okupacji – scena w czerni i bieli, stukot obcasów na bruku, spojrzenia wymieniane w pośpiechu. Pod spódnicą nie wiadomo co – dokumenty, listy, butelki, a w tle rozbrzmiewa:

„Teraz jest wojna,
kto handluje, ten żyje,
jak sprzedam rąbankę, słoninę, kaszankę,
to bimbru się tez napiję…”

I tu mnie naszło… Jak to by wyglądało dzisiaj? Zdrowa dieta, kuchnie świata, zero waste, gluten free. Kto dziś w ogóle je kaszankę i słoninę? Czy w razie wojny ktoś przemycałby pod spódnicą krewetki, łososia, awokado? A może tofu, żeby było etycznie? Świat się zmienia – pomyślałam – nawet kontrabanda byłaby dziś wegańska.

Nie wiem, czy to bardziej zabawne, czy smutne, ale jedno jest pewne – każde czasy mają swoje priorytety. Tamci walczyli o przetrwanie, my o dostawę z aplikacji. A jednak coś nas łączy: człowiek zawsze coś przemyca. Choćby myśl, pomysł, zdanie albo temat, którego nie da się znaleźć, więc trzeba go po prostu wymyślić i wcisnąć pod spód słów.

Chyba właśnie o to chodzi w codziennym pisaniu – nie o temat, ale o sam rytm. O to, żeby usiąść, otworzyć pustą stronę i zobaczyć, co się z niej wykluje, nawet jeśli zaczyna się od spódnicy i butelki wina. Bo inspiracja bywa jak kontrabanda – czasem trzeba ją przemycić bokiem, udając, że to tylko drobiazg, a potem odkryć, że to właśnie ona trzyma całą historię w ryzach.