od Akapitu

Od jakiegoś czasu mam wrażenie, że świat stał się mniejszy. Nie w sensie, że się skurczył, wciągnął brzuch i próbuje zmieścić się w jeansy w rozmiarze XS. Raczej tak, że jakoś nagle wszyscy jesteśmy bliżej siebie. Internet sprawił, że dzielimy już nie tylko zdjęcia obiadów i porannej kawy, ale też myśli, pytania, niepokoje i zachwyty.

Kiedyś odległość była konkretna. Był kontynent „tu” i kontynent „tam”. A teraz? „Tu” i „tam” potrafią zmieścić się w dwóch oknach przeglądarki.

I okazuje się, że ludzie na drugim końcu świata mają podobne problemy. Nie wiedzą czasem, co zrobić z włosami rano. W niedzielę obiecują sobie „od jutra trenuję”. Gubią skarpetki w pralce (to tajemnica o zasięgu globalnym). I chcieliby być rozumiani – bez tłumaczeń.

Różnimy się, oczywiście. Jedni jedzą ryż pałeczkami, inni widelcem, a jeszcze inni prosto z garnka. Mamy różne imiona, zwyczaje, sposób mówienie „ojej”.

Ale kiedy wczytuję się w to, co ludzie piszą – różnymi alfabetami, językami, stylami – wychodzi na to, że w środku jesteśmy do siebie bardzo podobni.

Chcemy być kochani (choćby odrobinkę). Mieć gdzie wrócić. Czuć, że jesteśmy potrzebni. Znaleźć spokój, który nie kończy się po pięciu minutach.

I to jest fascynujące: oglądasz zdjęcie kogoś z drugiego końca świata, czytasz jedno jego zdanie – i nagle rozumiesz: „ja też tak mam”. Wystarczy taki moment, żeby pomyśleć: „Widzę Cię. I chyba rozumiem”. Wtedy okazuje się, że ten świat naprawdę jest jak wioska. Nie dlatego, że wszyscy jesteśmy tacy sami, tylko dlatego, że przeżywamy podobne rzeczy – w innych dekoracjach.

Więcej nas łączy, niż dzieli. To nie jest puste hasło. To coś, co da się poczuć – w zwykłej wymianie zdań z kimś, kogo nawet nie znamy.

Między „tu” i „tam” nie ma oceanu – jest tylko ekran.
A ekran potrafi być oknem. Na człowieka po drugiej stronie.
Tak samo zagubionego.
Tak samo ciekawego świata.
Tak samo żywego.

I może to wystarczy, żeby poczuć, że naprawdę jesteśmy blisko.

To było moje „słowo na niedzielę”.