od Akapitu

Kilka miesięcy temu zaczęłam pisać tego bloga, nie wiedząc dokładnie, dokąd zaprowadzi mnie ta wirtualna przygoda. Chciałam mieć swoje miejsce – mały domek w lesie słów, gdzie można zatrzymać się na chwilę, usiąść przy ogniu i napić herbaty.

Budowanie tego domku bywało pełne drobnych potknięć. Zdania czasem układały się zbyt okrągłe, metafory porywały mnie za mocno, a ja zastanawiałam się, czy ktoś je w ogóle zrozumie. Mimo wszystko drzwi pozostały otwarte, herbata nalana, a ogień w kominku wciąż płonął.

Z czasem zaczęli pojawiać się goście. Zatrzymywali się przy moich słowach, zostawiali uśmiech lub komentarz, czasem po prostu wracali po kolejną filiżankę wirtualnej herbaty. Czuję ogromną wdzięczność za każdą z tych chwil. To dzięki nim mój domek wciąż tętni życiem, a ja mam poczucie sensu i wspólnoty w tym rozległym, cyfrowym lesie.

Oczywiście, internet ma swoje niespodzianki. Czasem trafia się gatunek Poprawiacz pospolity (Homo correctus) – osobnik ciekawski, który lubi zwrócić uwagę na przecinki, nadmierną metaforę czy zbyt rozbudowane zdanie. Zostawia ślady w komentarzach, czasem wywołując uśmiech, czasem lekkie przewrócenie oczami. Traktuję to z humorem – w sieci wszystko ma swoje miejsce, nawet poprawki. [Więcej o tym gatunku można przeczytać tutaj: ➡️ https://odakapitu.com/2025/11/13/poprawiacz-pospolity-homo-correctus/ ]

Szczególne podziękowania kieruję do blogów, które poleciły mój domek w lesie słów:

➡️ https://serdecznaprzystan.wordpress.com

➡️ https://smakdusz1.wordpress.com

To gest, który zostaje w pamięci i pokazuje, że warto robić to, co robię, i że w sieci są życzliwe osoby, które naprawdę zatrzymują się przy słowach innych.

Za każdą wizytę, uśmiech i dzieloną refleksję – z całego serca dziękuję. Te spotkania są jak małe światła w cyfrowym lesie – ciepłe, prawdziwe i dodające siły. To dzięki Wam mój domek w lesie słów naprawdę żyje, herbata pachnie domem, a ja wciąż czekam przy ogniu na kolejnego gościa.