od Akapitu

Od kilku dni czuję, jakby ziemia pod moimi stopami zaczęła falować. Świat, który jeszcze wczoraj wydawał się zrozumiały, stabilny, poukładany – nagle zsunął maskę i pokazał mi swoją prawdziwą twarz. Twarz kruchą, ulotną, bezbronną wobec tego, co ostateczne.

Odeszła osoba, którą znałam tylko przez słowa i światło, które roztaczała swoją obecnością. Osoba, która była dla mnie jak punkt orientacyjny na wewnętrznej mapie – niekoniecznie bliska, ale ważna. I nagle tej obecności zabrakło. Tak po prostu, z godziny na godzinę. Tak po ludzku – za wcześnie. Nie tak miało być.

W tym samym czasie odeszła też osoba bliższa mojemu życiu, wpływająca na świat kogoś, kogo kocham. Jej obecność była realna, dotykalna, wpleciona w codzienność. I ten brak boli inaczej – cieleśnie, konkretnie, jak wyrwane ogniwo w łańcuchu zdarzeń.

Te dwie śmierci spadły na mnie jednocześnie. Jedna poruszyła moją duchowość, druga – moją rodzinę. Jedna była jak nagłe zgaszenie gwiazdy nad głową, druga jak wyłom w moim własnym domu. I obie te straty splotły się w jeden, wspólny ból, który kazał mi usiąść i zapytać: kim jestem? Co robię? Dokąd biegnę?

Tak łatwo zapominamy, że życie jest krótkie i kruche.

Jeszcze wczoraj przejmowałam się rzeczami, które dziś wydają mi się śmieszne, małe, wręcz absurdalne: planami, terminami, drobnymi konfliktami, rutyną. A dziś czuję, że wszystkie te zmartwienia były jak kurz osiadający na parapecie – niewidoczny wobec tego, co naprawdę ważne.

Śmierć potrafi zrobić jedną, brutalnie uczciwą rzecz: odsłonić hierarchię. To, co nieistotne, gaśnie natychmiast. A to, co prawdziwe – relacje, obecność, dobroć, sens – nagle świeci jaśniej.

I pojawia się we mnie pytanie, którego nie potrafię odpędzić: a gdyby tak było, że czyjaś śmierć nadaje wartość czyjemuś życiu? Że odejście jednej osoby może obudzić coś w drugiej? Gdyby tak właśnie wyglądała sensowność tego wszystkiego: ruch, przekaz, sztafeta. Ktoś odchodzi, ale zostawia w drugim człowieku coś cennego – myśl, zachwyt, kierunek, zmianę. I ta zmiana zaczyna żyć. Idzie dalej.

To chyba jedyny sposób, w jaki umieranie mogłoby mieć sens. Nie w logice, nie w sprawiedliwości, nie w odpowiedzi na pytanie „dlaczego?”, ale w tym, że czyjeś odejście zapala w nas światło, którego wcześniej nie widzieliśmy.

I chyba dlatego wszystko to tak bardzo mnie poruszyło. Bo czuję, że muszę coś zrobić z tym bólem. Nie mogę go tylko przeżyć – muszę go przetworzyć. Przekuć. Dać mu nowy kierunek. Zrozumieć. Oczyścić. A jeśli jedynym narzędziem, jakie mam, jest pisanie, to właśnie ono musi stać się moim gestem sensu.

Nie chcę pisać, by przekonywać świat do czegokolwiek. Chcę pisać tak, jakbym miała jednego czytelnika. Jedną osobę, która być może w tej chwili czuje się tak samo zagubiona, przestraszona i poruszona utratą, jak ja. Jeśli moje słowa mogą dać jej choć odrobinę ulgi, ciepła czy zrozumienia – to wystarczy. To będzie wartość. To będzie mój odcinek sztafety.

Może właśnie o to chodzi w życiu: żeby nasze słowa, decyzje, gesty miały moc żyć dalej, nawet gdy nas już nie będzie. Żeby ktoś mógł je podnieść, poczuć, wykorzystać. Żeby coś w nim drgnęło.

Właśnie na tym może polega sens – że nic nie trwa, ale wszystko może zostać przekazane.

A ja dziś chcę zacząć przekazywać świadomie.

Śmierć przypomina, że nic nie jest dane na zawsze. Ale to, co tworzymy, pielęgnujemy i przekazujemy innym, może przetrwać. Sens rodzi się w tym, że patrzymy, czujemy i działamy. W tym, że nasze „teraz” staje się wyjątkowe. I w tym, że nasze życie, choć kruche, może naprawdę mieć znaczenie.

Śmierć zabiera obecność, ale zostawia zadanie. I myślę, że dopiero dziś rozumiem, że to zadanie nie brzmi: „pogódź się”.

Ono brzmi: „idź dalej – inaczej”.