od Akapitu

Nie zawsze mam ochotę mówić. Nie zawsze potrafię.

Są dni, kiedy każda rozmowa zdaje się być za głośna. Kiedy słowa odbijają się we mnie, zostawiając echo, którego nie potrafię uciszyć, a pytania, nawet niewinne, ważą więcej, niż mogę unieść.

W takich chwilach uciekam w ciszę. Nie z chłodu. Nie z niechęci. Nie po to, żeby się oddalić. Wręcz przeciwnie.

Cisza staje się moim schronieniem. Miejscem, gdzie mogę być sobą, bez ciężaru oczekiwań. W niej wszystko się porządkuje – myśli, które potrafią być jak poplątane nitki, emocje, które zlewają się w jedną falę i ja – trochę zbyt wrażliwa, trochę zbyt uważna, zbyt otwarta na to, co niewypowiedziane.

Czasem mam wrażenie, że zostaje we mnie więcej, niż powinno. Jakby coś nie zdążyło się rozładować, domknąć, opaść. I wtedy potrzebuję się od tego odsunąć. Nie od ludzi – raczej od wszystkiego, co dzieje się między słowami, kiedy jest ich za dużo naraz.

To nie znaczy, że nie potrzebuję ludzi. Potrzebuję. Bardzo. Ale nie w nadmiarze, nie w hałasie, nie wtedy, kiedy wszystko dzieje się jednocześnie.

Jeśli kiedyś zamilknę, nie pytaj od razu: „Co się stało?”. Może właśnie w tej ciszy jestem najbliżej siebie. I wtedy – naprawdę – nic złego się nie dzieje. Po prostu wracam do siebie.