od Akapitu

Wczorajsze Święto Niepodległości skłoniło mnie do zastanowienia się nad tym, czym właściwie jest wolność.

Świat jest pełen granic. Tych narysowanych na mapach i tych, których nie widać – w słowach, w relacjach, w tym, jak myślimy o innych.
Można żyć w kraju niepodległym, a jednocześnie czuć, że w człowieku coś pozostaje uwięzione. Można też żyć w trudnych czasach i zachować w sobie przestrzeń, której nikt nie zdoła zniszczyć.

W historii Polski były lata, kiedy państwa nie było. Ale nie wszystko zniknęło. Przetrwał język, pieśni, książki czytane po cichu. Zwyczaje, które przekazywano dalej. To, co ludzie nosili w sobie, stało się miejscem schronienia – i może właśnie dlatego niepodległość mogła wrócić, bo komuś zależało.

Święto Niepodległości przypomniało mi, że wolność nie jest czymś, co raz się zdobywa i już trwa. Trzeba jej pilnować – w dużych sprawach, jak język, kultura, wspólnota, i w małych – poprzez świadomość naszych codziennych decyzji.

Dziś wolność nie zawsze jest oczywista. Nie trzeba wielkich wydarzeń, żeby ją stracić – wystarczy się przyzwyczaić. Do milczenia. Do tego, że ktoś mówi za nas. Do tego, że nie stawiamy pytań.

Wolność zaczyna się od myśli, którą w sobie chronimy, i trwa tak długo, jak długo nie pozwalamy jej ucichnąć. Warto przyglądać się temu, co zachowujemy, co odpuszczamy, co wybieramy.

Bo właśnie od naszych wyborów zaczyna się prawdziwa niepodległość.